Η ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα στην ευρύτερη περιοχή του Τυμπακίου, ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα, δημιούργησε άμεσα την ανάγκη για την ίδρυση μικρών τοπικών βιοτεχνιών, κυρίως ελαιουργείων. Στην ανάγκη αυτή ανταποκρίθηκε το 1911 ο δραστήριος Ελευθέριος Μαμαλάκης, δημιουργώντας μία απλή φάμπρικα – όπως ονομαζόταν το ελαιουργείο στη λαϊκή γλώσσα, τη φάμπρικα του Μάμαλου, όπως επρόκειτο να περάσει στην ιστορία.

Η αρχική φάμπρικα στεγαζόταν στο σημείο που σήμερα βρίσκονται τα μηχανήματα του ελαιουργείου, σε έκταση μόλις 129,52 τ.μ., και διέθετε μυλόπετρες και πιεστήρια που κινούνταν με τη βοήθεια ζώων και χειροκίνητα, όπως συνέβαινε σε όλα τα παραδοσιακά ελαιοτριβεία της εποχής. Ωστόσο, σύντομα αποδείχθηκε ανεπαρκής για την κάλυψη των αυξανόμενων αναγκών της περιοχής.